انبیاء کو بھی اجل آنی ہے

غزل قطع بند

انبیاء کو بھی اجل آنی ہے

مگر ایسی کہ فقط آنی ہے

پھر اسی آن کے بعد ان کی حیات

مثل سابق وہی جسمانی ہے

روح تو سب کی ہے زندہ ان کا

جسم پر نور بھی روحانی ہے

اوروں کی روح ہو کتنی ہی لطیف

ان کے اجسام کی کب ثانی ہے

پاؤن جس خاک پر رکھ دیں تو وہ بھی

روح ہے پاک ہے نورانی ہے

اس کی ازواج کو جائز ہے نکاح

اس کا ترکہ ہے جو فانی ہے

یہ ہیں حی ابدی ان کو رضا

صدق وعدہ کی قضا مانی ہے



معطر نظم (سن ۱۳۰۹ھ

حمد

خمدا یا مفضل عبدالقادر

یا ذالافضال

یا منعم یا مجمل عبد القادر

انت المتعال

مولائے بمامنت بالجود علیہ

من دون سوال

امنن واجب سائل عبد القادر

جد بالآ مال



صلوٰة

بارد ز خدا بر جد عبد القادر

محمود خدا حامد عبد القادر

باران درودے کہ چکیدہ زرخش

بار د بسر سید عبد القادر

تمہید

یارب کہ دمد سنائے عبد القادر

ہر حرف کند ثنائے عبد القادر

ہمزہ بردیف الف آید یعنی

خم کردہ قدس برائے عبد القادر

ردیف الالف

یا من بسناہ  جاء عبد القادر

یا من بشناہ یا ء عبد القادر

از انت جعلتہ کما کنت تشائ

فاجعلنی کیف شاء عبد القادر

رباعی

ربی آر بی الرجاء عبد القادر

از عودنا العطاء عبد القادر

الدارو سیعة و ذو الدار کریم

بورنا حیث بار عبد القادر

ردیف البائ

در حشر گاہ جناب عبد القادر

چوں نشر کنی کتاب عبد القادر

از قادریاں مجو  جداگانہ حساب

مدے شمر از حساب عبد القادر

رباعی

الله الله رب عبد القادر

وارد و الله حب عبد القادر

از وصف خدائے تو نصیبت دادند

طوبی ملک اے محب عبد القادر

ردیف التائ

اے عاجز تو قدرت عبد القادر

محتاج درت دولت عبد القادر

از حرمت ایں قدرت و دولت بخشائے

بر عاجز پر حاجت عبد القادر

رباعی

تنزیل مکمل ست عبد القادر

تکمیل منزل ست عبد القادر

کس نیست جز ا و درود کنارایں سیر

خود ختم و خود اول ست عبد القادر

رباعی

مما لا تعلمو ست عبد القادر

مستور ستور ہوست عبد القادر

میجو میگو پس آنچہ دانی کہ در است

از جستن و گفتن او ست عبد القادر

رباعی مستزاد

دمی گفت و لم کہ جان ست عبد القادر

گفتم احسنت

جان گفت کہ دین مان ست عبد القادر

گفتم آمنت

دین گفت حیات من از من و گفتم

ایں جملہ صفات

از ذات بگو کہ آن ست عبد القادر

گم شد من دانت

رباعی

عقل و حصر صفات عبد القادر

شب کور و نجوم

وہم و ادراک ذات عبد القادر

وہ شارق وبوم

عجز آنکہ بکنہ قطرہ آبے نرسید

زعم آنکہ رسد

تا قعریم و فرات عبد القادر

قدرت معلوم

ردیف الثائ

دیں را اصل حدیث عبد القادر

اہل دیں را مغیث عبد القادر

او ما ینطق عن الھویٰ ایں شر حش

قرآن احمد حدیث عبد القادر

ردیف الجیم

اے رفعت بخش تاج عبد القادر

پر نور کن سراج عبد القادر

آن تاج و سراج باز کن یارب

بستاں ز شہاں خراج عبد القادر

ردیف الحائ

پاک ست زباک طرح عبد القادر

وجبی ست بری زجرح عبد القادر

جرحش کہ تواند ز کلک قدرت

احمد متن ست و شرح عبد القادر

رباعی

اے عام کن صلاح عبد القادر

انعام کن فلاح عبد القادر

من سر تا پا جناح گشتم فریاد

اے سر تا پا مجاح عبد القادر

ردیف الخائ

اے ظل الہ شیخ عبد القادر

اے بندہ پناہ شیخ عبد القادر

محتاج و گدائیم و تو ذو التاج و کریم

شیئا لله شیخ عبد القادر

رباعی

ماہ عربی اے رخ عبد القادر

نورے زربی اے رخ عبد القادر

امروز زدی زپری خوبتری

بدرے عجمی اے رخ عبدالقادر

ردیف الدال

دیں زاد کہ زاد زاد عبد القادر

دل داد کہ داد داد عبد القادر

ایں جاں چہ کنم نذر سگش باد و مرا

جاں باد کہ باد باد عبد القادر

ردیف الذال

سلطان جہاں معاذ عبد القادر

تن ملجاو جان ملاذ عبد القادر

صحن آر دامانی بارد بام

آں را کہ و بد عیاذ عبد القادر

ردیف الرائ

پر آب بودے کوثر عبدالقادر

خوش تاب بود گوہر عبد القادر

در ظلمت و ظلماء آب و تابے دارم

اے حشر بیا بردر عبدالقادر

رباعی

یارب نیم از در خور عبدالقادر

دل دادہ مراں از در عبدالقادر

ایں ننگ مریدے از نرفتہ بمراد

رفتن مدہ از خاطر عبدالقادر

اے دافع ظلم افسر عبدالقادر

اے دفع ظلم خنجر عبدالقادر

دور از تو جہاں بمرگ نزدیک بیا

بر کش زردوان کشور عبدالقادر

حس کن انوار بدر عبد القادر

بس کن از اسرار صدر عبدالقادر

خود قدرت قدرنا مقدر ز قدر

جوئی مقدار قدر عبدالقادر

ردیف الزائ

اے فضل تو برگ وساز عبدالقادر

فیض تو چمن طراز عبدالقادر

آں کن کہ رسد قمری بے بال و پرے

در سایہ سر و ناز عبدالقادر

اے بر در تو نماز عبدالقادر

اے رخ تو نیاز عبد القادر

ردیف السین

درد از در مجلس عبدالقادر

دو رست سگ بیکس عبدالقادر

حال ایں و ہوس آنکہ چومیرم میرم

سرور قدم اقدس عبدالقادر

رباعی مستزاد

گفتم تاج روس عبدالقادر

سر خم گردید

جانا رو ح نفوس عبدالقادر

بر خود بالید

رزما او قلب فوج دیں راول و جان ست

زد نوبت فتح

بزما بزما عروس عبدالقادر

شاداں رقصید

ردیف الشین

بالاست بلند فرش عبدالقادر

بر قدر بلند عرش عبدالقادر

آں بدر عریش بدرمہ پارہ عرش

تابندہ بیں بفرش عبدالقادر

رباعیات

گستردہ بعرش فرش عبدالقادر

آوردہ بفرش عرش عبدالقادر

ایں کرد کہ کرد کردشا ہے کہ فزود

بالاؤ فرود عرش عبدالقادر

عرش شرف ست فرش عبدالقادر

فرش سرع ست عرش عبدالقادر

یعنی تا سر بپائے فرش نمود

سر ہاشدہ فرش عرش عبدالقادر

ردیف الصاد

فن گرچہ نہ شد برنص عبدالقادر

جاں دارد مہر از فص عبدالقادر

گرناقص ایں نسبت کامل چہ خوش است

کاں بندہ رضا ناقص عبد القادر

رباعی

بالکسر منم مخلص عبدالقادر

سر بہ قدم خلص عبدالقادر

بر کسر چو رحم آرو فتحش چہ عجب

بالفتح شوم مخلص عبدالقادر

ردیف الضاد

تمکن گلے از ریاض عبد القادر

تلوین نمے از حیاض عبدالقادر

نور دل عارفاں کہ شب صبح نماست

سطرے بود از بیاض عبدالقادر

ردیف الطائ

ایں جاوجہ نشاط عبد القادر

آنجا شمع صراط عبدالقادر

بکشادہ دور دادہ باونبہادہ بجود

دروازہ صلا سماط عبدالقادر

ردیف الظائ

خوبان چوگل بوعظ عبدالقادر

اعیان رسل بوعظ عبدالقادر

پروانہ صفت جمع کہ خود جلوہ نما ست

شمع جزو کل بوعظ عبدالقادر

ردیف العین

خود راتبہ خور زشمع عبد القادر

مہ آزقہ بزرشمع عبدالقادر

ایں نور و سرور شیرت از صبح زچیست

دو دیست مگر زشمع عبدالقادر

رباعی

اما مگز رز شمع عبدالقادر

مہری بنگرز شمع عبدالقادر

کارے کہ زخور بہ نیم مہ دیدی بیں

در نیم نظر ز شمع عبد القادر

رباعی

بر وحدت او رابع عبدالقادر

یک شاہد و دو سابع عبدالقادر

انجام وے آغاز رسالت باشد

اینک گوہم تابع عبدالقادر

رباعی مستزاد

واحد چوں ہم رابع عبدالقادر

در دامن دال

زائد چو سوم سابع عبدالقادر

ہم مسکن دال

یعنی بدلائے ہفت واو تاد جہاد

توحید سرا

یک یک بہ یکے تابع عبدالقادر

اندر فن دال

ردیف الغین

مے نے نور چراغ عبد القادر

مے نے نورے زباغ عبدالقادر

ہم آب رشد ہست و ہم مایہ خلد

یارب چہ خوش است ایاغ عبدالقادر

ردیف الفاء

عطفا عطفا عطوف  عبدالقادر

رافا رافا روف عبدالقادر

اے آنکہ بدست تست تصرف امور

اصرف عنا الصروف عبدالقادر

ردیف القاف

خیرہ است خرد زبرق عبد القادر

تیرہ است حضور شرق عبد القادر

خورشید بہ پر تو سہا جستن چیست

اے جستہ بعقل فرق عبدالقادر

ردیف الکاف

آخر نیم اے مالک عبد القادر

مملوک و مکین مالک عبد القادر

مپسند کہ گویند بایں نسبت و بند

کاں بندہ فلاں ہالک عبد القادر

ردیف اللام

نامد ز سلف عدیل عبدالقادر

ناید بخلف بدیل عبدالقادر

مثلش گرا از ابل قرب جوئی گوئی

عبد القادر مثیل عبدالقادر

رباعی

حشر ست و توئی کفیل عبدالقادر

جاہت بہ شہ جلیل عبد القادر

دردا در دار عدل آمد مجرم

زود آزود آ وکیل عبد القادر

ردیف المیم

یارب بجمال نام عبدالقادر

یا رب بنوال عام عبدالقادر

منگر بقصور و نقص ماقادریاں

بنگر بکمال تام عبدالقادر

رباعی

ہر صبح رہت مرام عبدالقادر

ہر شام درت مقام عبدالقادر

بگزر زسپید و سیاہ قادریاں

از حرمت صبح و شام عبدالقادر

عبدالقادر کریم عبدالقادر

عبدالقادر عظیم عبدالقادر

رحمانت رب و رحمت عالم اب

رحمت رحمت رحیم عبدالقادر

رباعی

در جود سمر اے یم عبدالقادر

صد بہر ببرائے یم عبدالقادر

دو راز تو سگ تشنہ نسبے می میرد

یک موج دگر اے  یم عبدالقادر

صدیق صفت حلیم عبدالقادر

فاروق نمط حکیم عبدالقادر

مانند غنی کریم عبد القادر

در رنگ علی علیم عبد القادر

ردیف النون

دستے زدم اے ضامن عبدالقادر

درد امن جاں بامن عبدالقادر

یارب چو خود ایں دامن گستردہ تست

گستردہ مچیں دامن عبدالقادر

رباعی

یا رب قرصے زخوان عبدالقادر

داریم حقے بنان عبد القادر

ایں نسبت بس کہ عاجزان دائیم

رحمے برعاجزان عبدالقادر

جودست بارث شان عبد القادر

بودست و بود ازان عبد القادر

جنت بگدا دہند و منت نہ نہند

وہ سنت خاندان عبدالقادر

ردیف الواو

خوباں خو بندنے چو عبد القادر

شیر نیاں قندنے چو عبدالقادر

محبوباں یک دگر بہ افزائش حسن

چند وصد چندنے چو عبدالقادر

رباعی

خواہی کاہی علو عبدالقادر

نامی سامی سمو عبدالقادر

ہشدار کہ باخدائے خودمی جنگی

مت غیظا اے عدو عبدالقادر

مہ فرش کتاں در دو  عبدالقادر

خور شپرہ ساں در جو عبدالقادر

آشفتہ مہ و شیفتہ میگردد مہر

در جلوہ ماہ نو عبدالقادر

ردیف الہائ

حمدا لک اے الہ عبدالقادر

اے مالک و بادشاہ عبدالقادر

اے خاک براہ تو سر جملہ سراں

کن خاک مرا براہ عبدالقادر

رباعی

بیجان و بجانم شہ عبدالقادر

کس جز تو ندانم شہ عبدالقادر

بد بو دم و بد کردم و بر نیکی تو

نیک ست گما نم شہ عبدالقادر

بہر سر ہو تجلیہ عبد القادر

ہم تجلیہ راتحلیہ عبدالقادر

برمتن متن احدیت احمد

شرح ست و براں منہیہٴ عبدالقادر

رباعی

از عارضہ نیست و جہ عبدالقادر

ذاتی ست ولائے وجہ عبدالقادر

ہرکس شدہ محبوب بوجہ صفتے

عبد القادر بوجہ عبد القادر

خور نورستد از رہ عبدالقادر

ہم اذن طلوع از شہ عبد القادر

ماہ است گدائے در مہر وایں جا

مہر است گدائے مہ عبدالقادر

رباعی مستزاد

بر اوج ترقی شدہ عبدالقادر

تا نام خدا

خیمہ مستنزل زدہ عبدالقادر

ناس اندو ہدیٰ

بالجملہ بقرآن رشاد و ارشاد

در بدمہ و ختام

بسم الله وناس آمدہ عبدالقادر

حمدست ابدا

ردیف الیائ

اے قادر وائے خدائے عبد القادر

قدرت وہ دستہائے عبدالقادر

بر عاجزی ما نظر رحمت کن

رحم اے قادر برائے عبدالقادر

جاں بخش مرا بپائے عبدالقادر

جا بخش تہ لوائے عبدالقادر

از صد چو رضا گزشتے از بہر رضاش

اینہم بعلم برائے عبدالقادر

رباعی

عین آمدو ابتدائے عبدالقادر

از رویت امر رائے عبدالقادر

از رویت  اد عین مرا روشن کن

روشن کی عین و رائے عبدالقادر

عید یکتائے لقائے عبدالقادر

در بار دو  در عطائے عبد القادر

عبدا بہ لقائے او چو ہمزہ گم شد

تا در یابی بپائے عبدالقادر

رباعی

دل حرف مزن سوائے عبدالقادر

حاجت داند عطائے عبدالقادر

پیش اش ہم از و شفیع  انگیز و بگو

عبد القادر برائے عبد القادر

رباعی مستزاد

افتادہ درا دل بدایت باساں

الصاق طلب

گرویدہ بآخر تجسس خنداں

سین سان بطرب

یعنی شہ جیلاں زشہاں بس کہ ہمونست

در مصحف قرب

بسم الله و ناس را شروع و پایاں

الحمد لرب



اکسیر اعظم

قصیدة مجیدة مقبولة ان شاء الله تعالیٰ فی منقبت سیدنا الغوث الاعظم مطلع تشبیب و ذکر عاشق شدن حبیب

اے کہ صد جاں بستہ در ہر گوشہ داماں توئی

دامن افشانی و جاں بار و چرا بیجاں توئی

آنکدا میں سنگدل عیارہ ٴ خونخوار

کز غمش باجان نازک و رتپ ہجراں توئی

سر و ناز خویشتن را بر کہ قمری کردہ

عندلیب کیستی چوں خود گل خنداں توئی

ہم رخاں آئینہ داری ہم لباں شکر شکن

خود بخود در نغمہ آئی باز خود حیراں توئی

جوئے خوں نرگس چہ ریزدگر بچشماں نرگسی

بوئے خوں از گل چہ خیز دگر بہ تن ریحاں توئی

آن حسینستی کہ جان حسن می نازد بتو

می ندانم از چہ مرگ عاشقی جویاں توئی

لو غزال کمسن من سوئے ویراں می رمے

ہیچ ویرانہ بود جائیکہ در جولاں توئی

سینہ حسن آباد شد ترسم نمائی در و لم

زانکہ از وحشت رسیدہ در دل ویراں توئی

سو ختم من سو ختم اے تاب حسنت شعلہ خیز

آتشت در جان بازو خود چرا سوزاں توئی

ایں چنینی اے کہ ماہب زیر ابر عاشقی ست

آہ گر بے پردہ روزے بر سر لمعاں توئی

سینہ گر برسینہ ام مالی غمت چینم مگر

دانم اینہم از غرض دانی کہ سب ناداں توئی

ماہ من مہ بندہ ات مہ راچہ مانی کایں چنیں

سینہ وقف داغ و بیخواب سر گرداں توئی

عالمے کشتہ بناز ایں جاچہ ماندی در نیاز

کار فرما فتنہ را آخر ہماں فتاں توئی

دام کامل بہر آن صیاد خود ہم می کشا

یا ہمیں مشت پر مارا بلائے جاں توئی

باغہا گشتم بجان تو کہ بے مانا ستی

یارب آں گل خود چہ گل باشد کہ بلبل ساں توئی

منکہ میگریم سزائے من کہ رویت دیدہ ام

توکہ آئینہ نہ بینی از چہ روگریاں توئی

یا مگر خود رابروئے خویش عاشق کردہ

یا حسیں تردیدہ از خود کہ صید آں توئی

گریز ربط آمیز بسوئے مدح ذوق انگیز

یاہمانا پرتوے از شمع جیلاں بر تو تافت

کایں چنیں از تابش و تب بر دو باساماں توئی

آن شہے کاندر پنا ہش حسن و عشق آسودہ اند

ہر دور ایماں کہ شاہا ملجاء مایاں توئی

حسن رنگش عشق بوئیش ہر دو بر روئیش نثار

ایں سرائد جاں توئی واں نغمہ زن جاناں توئی

عشق در نازش کہ تاجاناں رسانیدم ترا

حسن در بالش کہ خود شاخی ز محبوبان توئی

عشق گفتش سید ابر خیز د رو برخاک نہ

حسن گفت از عرش بگذر پرتو یزداں توئی



الالتفات الی الخطاب مع تقریر جامعیة الحسن والعشق

سرورا جاں پرورا حیرانم  اندر کار تو

حیرتم در تو فزوں باد اسر پنہاں توئی

سوزی افروزی گدازی بزم جاں روشن کنی

شب بپا استادہ گریاں بادل بریاں توئی

گرد تو پروانہ و روئے تو یکساں ہر طرف

روشنم شد کز ہمہ روشمع افروزاں توئی

شہ کریم است اے رضا در مدح سرکن مطلعے

شکرت بخشد اگر طوطئ مدحت خواں توئی



اول مطالع المدح

پیر پیراں میر میراں اے شہ جیلاں توئی

انس جان قدسیاں و غوث انس و جان توئی

زیب مطلع

سر توئی سرور توئی سر را سرو ساماں توئی

جاں توئی جاناں توئی جاں را قرار جاں توئی

ظل ذات کبریا و عکس حسن مصطفی

مصطفی خورشید آں خورشید را لمعاں توئی

من رانی قد رای الحق گر بگوئی می سزد

زانکہ ماہ طیبہ را آئینہ تاباں توئی

بارک الله نو بہار لالہ زار مصطفی

وہ چہ رنگ است ایں کہ رنگ روضہ رضواں توئی

جوشد از قد تو سر دو بارد از روئے تو گل

خوش گلستانے کہ باشی طرفہ سرو ستاں توئی

آنکہ گویند اولیاء راہست قدرت ازالہ

باز گر دانند تیرا زنیم راہ ایناں توئی

از تو میریم و زینم و عیش جاویداں کنیم

جاں ستاں جاں بخش جاں پرور توئی وہاں توئی

کہنہ جانے دادہ جانے چوں تو در بر یا فتیم

وہ کہ ماں چنداں گرانیم و چنیں ارزاں توئی

عالم امی چہ تعلیمے عجیبت کردہ است

او حش الله برعلومت سرو غائب داں توئی



فی ترقیاتہ رضی الله تعالیٰ عنہ

قبلہ گاہ جان و دل پاکی ز لوث آب وگل

رخت بالا بردہ از مقصورہ ارکاں توئی

شہسوار من چہ می تازی کہ در گام نخست

پاک بیروں تاختہ زیں ساکن و گرداں توئی

تاپری بخشودہ از عرش بالا بودہ

آں قوی پر باز اشہب صاحب طیراں توئی

سالہا شد زیر مہمیز ست اسپ سالکاں

تاعناں درد ست گیری آں سوئے امکاں توئی



فی کونہ رضی الله تعالیٰ عنہ سرا لا یدرکہ

ایں چہ شکل ست اینکہ داری تو کہ ظلے برتری

صورتے بگرفتہ بر اندازء اکواں توئی

یا مگر آئینہ از غیب ایں سوکردہ روئے

عکس میجو شد نمایاں در نظر زینساں توئی

یا مگر نوعے دگر راہم بشر نا میدہ اند

یا تعالیٰ الله از انساں گر ہمیں انساں توئی



فی جامعیتہ رضی الله تعالیٰ عنہ لکمالات الظاہر والباطن

شرع از رویت چکد عرفاں ز پہلویت دمد

ہم بہار ایں گل وہم ابر آں باراں توئی

پردہ بر گیر از رخت اے مہ کہ شرح ملتی

رخ بپوش ایجاں کہ رمز باطن قرآں توئی

ہم توئی قطب جنوب وہم توئی قطب شمال

نے غلط کردم محیط عالم عرفاں توئی

ثابت وسیارہ ہم در تست و عرش اعظمی

اہل تمکیں اہل تلویں جملہ را سلطاں توئی



فی ارثہ رضی الله تعالیٰ عن الانبیاء والخلفاء ونیابة لھم

مصطفی سلطان علیجاہ ودر سرکار او

ناظم ذو القدر بالا دست والا شاں توئی

اقتدار کن مکن حق مصطفی را دادہ است

زیر تخت مصطفی برکرسئ دیواں توئی

دور آخر نشو تو ہر قلب ابراہیم شد

دور اول ہمنشین موسی عمراں توئی

ہم خلیل خوان رفق وہم ذبیح تیغ عشق

نوح کشتی غریباں خضر گمراہاں توئی

موسی طور جلال و عیسیٰ و چرخ کمال

یوسف مصر جمال ایوب صبر ستاں توئی

تاج صدیقی بسر شاہ جہاں آرا ستی

تیغ فاروقی بقبضہ داور گیہاں توئی

ہم دو نور جان و تن داری و ہم سیف و علم

ہم تو ذوالنورین ی وہم حیدر دوراں توئی



فی تفضیلہ رضی الله تعالیٰ عنہ علی الاولیائ

اولیاء را گر گہر باشد تو بحر گوہری

در بدست شاں زرے دادند زر راکاں توئی

واصلاں را در مقام قرب شانے دادہ اند

شوکت شاں شد ز شاں و شان شان شاں توئی

قصر عارف ہر چہ بالاتر بتو محتاج تر

نے ہمیں بنا کہ ہم بنیاد ایں بنیاں توئی



فصل منہ فی شی من التلمیحات

آنکہ پایش بر رقاب اولیائے عالم است

وانکہ ایں فرمود و حق مرمود بالله آں توئی

اندریں قول آنچہ تخصیصات بیجا کردہ اند

از زلل یا از ضلالت پاک ازاں بہتاں توئی

بہر پایت خواجہ ہنداں شہ کیواں جناب

بل علی عینی وراسی گوید آں خاقاں توئی

درتن مردان غیب آتش ز عظمت میزنی

باز خود آں کشت آتش دیدہ رانیساں توئی

آنکہ از بیت المقدس تا درت یک گام داشت

از تورہ می پرسد و منجیش از نقصاں توئی

زہر دان قدس اگر آنجانہ نبیندت رواست

زانکہ اندر حجلہ قدسی نہ در میداں توئی

سبز خلعت باطر از قل ھو الله احد

آن مکرم را کہ بخشیدار نہ در دیواں توئی



فصل منہ فی تفضیلہ رضی الله تعالیٰ عنہ علی مشائیخہ الکرام

گوشیوخت را تواں گفت از رہ القاء نور

کافتا بانند ایشاں ومہ تاباں توئی

لیک سیر شاں بود بر مستقر و از کجا

آں ترقی منازل کاندراں ہر آں توئی

ماہ من لا ینبغی للشمس ادارک القمر

خاصہ چوں از عاد کالعرجوں در اطمینان توئی

کور چشم بدچہ می بالی پری بودی ہلال

دی قمر گشتئ وا مشب بدر و بہتر ازاں توئی



فی تقریر عیشہ رضی الله تعالیٰ عنہ

اصفیاء در جہد و تو شاہانہ عشرت میکنی

نوش بادت زانکہ خود شایان ہر ساماں توئی

بلبلاں را سوز و سازو سوز ایشاں کم مباد

گلرخاں را زیب زیبد زیب ایں بستاں توئی

خوش خور و خوش پوش و خوش زی کوری چشم عدو

شاہ اقلیم تن و سلطان ملک جاں توئی

کامرانی کن بکام دوستاں اے من فدات

چشم حاسد کور بادانوشہ ذیشاں توئی

شاد زی اے نوعروس شادمانی شاد زی

چوں بحمد الله در مشکوئے ایں سلطاں توئی

بلکہ لا والله کا ینہا ہم نہ از خود کردہ

رفت فرماں اینچنیں و تابع فرماں توئی

ترک نسبت گفتم از من لفظ محی الدین مخواہ

زانکہ در دین رضا ہم دین و ہم ایماں توئی

ہم بدقت ہم بہ شہرت ہم بہ نعت اولیائ

فارغ از وصف فلاں و مدحت بہماں توئی



تمہید عرض الحاجة

بے نوایاں را نوائے ذکر عیشت کردہ ام

زار نالاں را اصلائے گوش بر افغاں توئی

چارہ کن عطا اے ابن کریم ابن الکریم

ظرف من معلوم و بیحد وافرو جوشاں توئی

با ہمیں دست دو تاؤ دامن کوتاہ و تنگ

از چہ گیرم درچہ بنہم بسکہ بے پایاں توئی

کوہ دامن ند بدو وقت آنکہ پر جوش آمدی

دست در بازار نفر و شندو بر فیضاں توئی



المطلع الرابع فی الاستمداد

رومتاب از مابداں چوں مایہ غفراں توئی

آیہ ٴ رحمت توئی آئینہ رحماں توئی

بند علت غیرت برد گر بردر غیرت رود

درود  چوں بنگر دہم شاں آں ایواں توئی

سادگیئم ہیں کہ میجوئیم ز تو درمان درد

درد گو درماں کجا ہم ایں توئی ہم آں توئی



الاستعانت للاسلام

دین بابائے خودت را از سر نو زندہ کن

سیدا آخر نہ عمر سید الادیاں توئی

کافراں تو بین اسلام آشکارا می کنند

آہ اے عز مسلماناں کجا پنہاں توئی

تا بیا ید مہدی از ارواح و عیسیٰ از فلک

جلوہ کن خود مسیحا کارو مہدی شاں توئی

کشتئ ملت بموجے کالجبال افتادہ است

من سرت گردم بیا چوں نوح ایں طوفاں توئی

باد ریز موج‘ موج و موج خیز و فوج فوج

بر سر وقت غریباں رس چو کشتی باں توئی

استمد العبد لنفسہ

حاش لله تنگ گرد وجاہت از ہمچوں منے

یا عمیم الجود بس با وسعت داماں توئی

نامہ خود گر سیہ کردم سیہ تر کردہ گیر

بلکہ زینساں صدد کرہم چوں مہ رخشاں توئی

گم چہ شد گرریزہ گشم نگ بدستت مومیا

کم چہ شدگر سوختم خود چشمہ حیواں توئی

سخت ناکس مرد کے ام گر نہ رقصم شاد شاد

چوں شنیدم ہم وطب واشطح وغن گویاں توئی

وقت گوہر خوش اگر دریاش دردل جائے داد

غرقہ خس راہم نہ بیند خس منم عماں توئی

کومن کاہست اگر دستے دہی وقت حساب

کوہ من کوہست اگر برپلہ میزاں توئی

المباھاة الجلیہ باظہار نسبت العبدیہ

احمد ہندی رضا ابن نقی ابن رضا

از اب وجد بندہ و واقف زہر عنواں توئی

مادرم  باشد کنیز تو پدر باشد غلام

خانہ زاد کہنہ ام آقائے خان و ماں توئی

من نمک پروردہ تا شیر مادہ خور دہ ام

لله المنتہ شکر بخش نمک خوراں توئی

خط آزادی نہ خواہم بند گیت خسروی است

یللے گر بندہ ام خوش مالک غلماں توئی



انتساب المداح الی کلاب الباب العالی

بر سر خوان کرم محروم نگز ارند سگ

من سگ و ابرار مہمانان و صاحب خواں توئی

سگ بیاں نتواند و جودت نہ پابند بیانست

کام سگ دانی وقاد ر بر عطائے آں توئی

گر بسنگے میزنی خود مالک جان وتنی

ور بہ نعمت می نوازی منت مناں توئی

پارہ نانے بفر ماتاسوئے من افگنند

ہمت سگ اینقدر دیگر نواں افشاں توئی

ملکہ سگ باشم زکوئے تو کجا بیروں روم

چوں یقیں داہم کہ سگ را نیزہ وجہ ناں توئی

در کشادہ خواں نہادہ سگ گرسنہ شہ کریم

چیست حرف رفتن و مختار خوان و زاں توئی

دور بنشینم زمیں بوسم فتم لا بہ کنم

چشم در تو بندم و دانم کہ ذوالاحساں توئی

لله العزة سگ ہندی و در کوئے تو بار

آرے ابن رحمة للعالمین اے جاں توئی

ہر سگے را بردر فیضت چناں دل می دہند

مرحبا خوش آؤ بنشیں سگ نہ مہماں توئی

گر پریشاں کرد و وقت خادمانت عو عوم

خامش اہل درد را مپسند چوں درماں توئی

وائے من گر جلہ فرمائی و من ماند بمن

من زمن بستاں و جائیش درد لم منشاں توئی

قادری بودن رضا رامفت باغ خلد داد

من نمی گفتم کہ آقا مایہ غفراں توئی



مثنوی رد امثالیہ

گریہ کن بلبلا از رنج و غم

چاک کن اے گل گریباں از الم

سنبلا  از سینہ بر کش آہ سرد

اے قمراز فرط غم شو روئے زرد

ہاں صنوبر خیز و فریادی بکن

طوطیا جز نالہ ترک ہر سخن

چہرہ سرخ از اشک خونی ہر گلیست

خون  سو اے غنچہ زمان خندہ نیست

پارہ شو اے سینہ مہ ہمچومن

داغ شو اے لالہ خونیں کفن

خرمن عیشت بسوز اے برق تیز

اے زمیں بر فرق خود خاکے بریز

آفتا با آتش غم برفروز

شب رسید اے شمع روشن خوش بسوز

ہمچوار بر اے بحر در گریہ بجوش

آسمانا جامہ ماتم بہ پوش

خشک شو اے قلزم از فرط بکاء

جوش زن اے چشمہ چشم زکا

کن ظہور اے مہدی عالیجناب

بر زمیں آعیسیٰ گردوں قباب

آہ آہ از ضعف اسلام آہ آہ

آہ آہ از نفس خود کام آہ آہ

مرد ماں شہوات رادیں ساختند

صد ہزاراں رخنہا اند اختند

ہر کہ نفش رفت را ہے از ہوا

ترک دیں گفت و نمودش اقتدا

بہر کارے ہر کرا گفتہ تعال

سر قدم کردہ نمودش امتثال

ہر کراگفت ایں چنیں کن اے فلاں

گفت لیبک و پذیر فتش بجاں

آں یکے گویاں محمد آدمی ست

چوں من و در روحی اور ابر تریست

جز رسالت نیست فرقے درمیاں

من برادر خورد باشم او کلاں

ایں نداند عمی آں نا سزا

یا خود است ایں ثمرہ ختم خدا

کہ بود مر لعل را فضل و شرف

کے بود ہم سنگ او سنگ و اخزف

آں خزف افتادہ باشد بر زمیں

بس ذلیل و خوار و ناکارہ مہیں

لعل باشد زیب تاج سروراں

زینت خوبئ گوش دلبراں

واں دمی کز خلق مذبوحی جہد

کے بفضل مشک اذ فر میر سد

بوئے او کردہ پریشاں صد مشام

جا مہا ناپاک از مسش تمام

او دم مسفوح ذمش در نبی

مدحت مشک اطیب اطلیب از نبی

مشک اذ فر روح را بخشد سرور

ہمچو بوئے سنبل گیسوئے حور

شامہ از بوئے اور شک جناں

ہم معطر زو قبائے مہوشاں

مولوی معدن راز نہفت

رحمة الله علیہ خوش بگفت

کار پاکاں را قیاس  از خود مگیر

گرچہ ماند در نوشتن شیر و شیر

ہے چہ گفتم ایں چنیں شہ شنیع

کے بود شایان آں قدر رفیع

لعل چہ بود جوہری با سرخیئے

مشک چہ بود خون ناف وحشئے

مصطفی نور جناب امر کن

آفتاب بر علم من لدن

معدن اسرار علام الغیوب

برزخ بحرین امکان و و جوب

بادشاہ عرشیاں و فرشیاں

جلوہ گاہ آفتاب کن فکاں

راحت دل قامت زیبائے او

ہر دو عالم والہ  و شیدائے او

جان اسماعیل بر روئیش فدا

از دعا گو یاں خلیل مجتبیٰ

گشت موسیٰ در طویٰ جویان او

ہست عیسیٰ از ہوا خوہان او

بندگاش حور و غلمان ملک

چاکر انش سبز پوشان فلک

مہر تابان علوم لم یزل

بحر مکنونات اسرار ازل

ذرہ زاں مہر بر موسیٰ دمید

گفت من باشم بعلم اندر فرید

رشحہ ٴ زاں بحر بر خضر اوفتاد

تا کلیم الله راشد او ستاد

پر در ازیں قدر شاہ انبیائ

لیک مجبورم ز فیہم اغبیائ

وصف او از قدرت انسان در است

حاش لله اینہمہ تفہیم راست

لذت دیدار شوخے سیم تن

ماہر دے دلبر غنچہٴ دہن

فتنہ آئینے خراماں گلشنے

رشک گل شیریں ادا نازک تنے

گر بخواہی فہم او مردی کند

کوز عشق و حسن تا آگہہ بود

نا کشیدہ منت تیر جفا

لب بفریاد و فغاں نا آشنا

دل نشد خوں نا بہ در یاد لبے

بر لبش نامدز ہجراں یا ریے

مرغ عقلش بے پرو بالے شود

جز کہ گوئی چوں شکر شیریں بود

گرچہ خود داند اسیر دلربا

از کجا ایں لذت و شکر کجا

زیں مثل شدی از نیش و نوش

لیل من بار دگر رفتم زہوش

تامن از تمثیل مے کردم طلب

باز رفتم سوئے تمثیل اے عجب

زیں کرو فر در عجب وا ماندہ ام

حیرت اندر حیرت اندر حیرتم

ایں سخن آکر نہ گردو از بیاں

صدا بد پایاں رود او ہم چناں

نیست پا یا نش الی یوم التناد

ختم کن والله اعلم بالرشاد

خامشی شد مہر لب ہائے بیاں

باز گرداں سوئے آغازش عناں

ایں چنیں صد بافتن انگیختند

بر سر خود خاک ذلت ریختند

فرقہ دیگر از اسماعیلیاں

بستہ در توہین آں سلطاں میاں

در دل شاں قصد تازہ فتنہا

بر لب شاں ایں کلام نا سزا

کہ بہ شش طبقات زیریں زمیں

حق فرستاد انبیاء و مرسلیں

شش چو آدم شش ہو موسیٰ شش مسیح

شش خلیل الله شش نوح و نجیح

ہم در انہا شش چو ختم الانبیائ

مثل احمد در صفات اعتلا

با محمد ہر یکے دار دسمرے

در کمال ظاہر و باطنی

پارہ شد قلب و جگر زیں گفتگو

احذ روا یا ایھا الناس احذروا

الحذر اے دل ز شعلہ زاد گاں

پائے از زنجیر شرع آزاد گاں

مصطفی مہر یست تاباں بالیقیں

منتشر نورش بہ طبقات زمیں

مستنیر از تابش یک آفتاب

عالمے والله اعلم بالصواب

گرچہ یک باشد خود آں مہرے سنی

احو لا نش ہفت بیند از کجی

دو ہمی بینند یک را احولال

الاماں زیں ہفت بیناں الاماں

چشم کج کردہ چو بینی ماہ را

زا حولی بینی  دو آں یکتاہ را

گوئی از حیرت عجب امریست ایں

خواجہ دو شد ماہ روشن چیست ایں

راست کردی چشم و شد رفع حجاب

یک نماید ماہ تاباں یک جواب

راست کن چشم خود از بہر خدائے

ہفت ہیں کم باش اے بر زہ درائے

اے برا در دست در احمد بزن

بر کجی نفس بد دیگر متن

رو تشبث کن بذیل مصطفی

احولی بگداز سو گند خدا

پند ہا دادیم و حاصل شد فراغ

ما علینا یا احی الا البلاغ

در دو عالم نیست مثل آں شاہ را

در فضیلتہاؤ در قرب خدا

ماسوی الله نیست مثلش از یکے

بر تر است ازوی خدا اے مہتدے

انبیائے سا بقیں اے محتشم

سمعہا بودند در سیل و ظلم

درمیاں ظلمت و ظلم و غلو

مستنیر از نور ہر یک قوم او

آفتاب خاتمیت شد بلند

مہر آمد شمعہا خامش شدند

نور حق از شرق بے مثلی بتافت

عالمے از تابش  او کام یافت

دفعتہ بر خاست

اندر مدح او

از زبا نہا شور لا مثل لہ

لیک شپر نا پذیر فت از عناد

ور جہاں ایں بے بصر یا رب مباد

چشمہا بودند ایں ربانیاں

مزرع دل بہر یارب از فیض شاں

ابر آمد کشت ہا سیراب کرد

نخلہائے خشک راشاداب کرد

حق فرستاد ایں سحاب باصفا

کے یطھرنا و یذہب رجسنا

بارش او رحمت رب العلی

شور رعدش رحمة مہداة انا

رحمتش عام است بہر ہمکناں

لیک فضلش خاص بہر مومناں

چوں نئی بیمیلیش را معترف

کے شوی از بحر فیضش مغترف

نیست فضلش بہر قوم بے ادب

یخطف ابصارہم برق الغضب

چوں بہ بینندآں سحاب ایناں ز دور

عارض ممطر بگویند از غرور

بل ھو ما استعجلوا خزی عظیم

ارسلت ریح بتعذیب الیم

فیض شد باغیظ گرم اختلاط

حبذا ابرے عجب خوش ارتباط

خرمنے کش آب داد آں بحر جود

حق بہ تنزیل مبیں و صفش نمود

قل کزرع اخرج الشطاء الے

ازر فاستغلظ ثم استوی

یعجب الزراع کالماء المعین

کے یغیظا الکافرین الظالمین

ابر نیساں ست ایں ابر کرم

در رخشاں آٰفریں در قعریم

قطرہ کزوے چکید اندر صدف

گوہر رخشندہ شد باصد شرف

بحر ز اخر شرع پاک مصطفی

داں صدف عرش خلافت اے فتا

قطرہ ہا آں چار بزم آرائے او

زانکہ و بوئے احمدی می داشتند

قصد کاری کرد آں شاہ جواد

ہر یکے انی لہ گویاں ستاد

جنبش ابرو نہ تکلیف کلام

خود برود ایں کار آخر والسلام

آں عتیق الله امام المتقیں

بود قلب خاشع سلطان دیں

واں عمر حق گو زبان آں جناب

ینطق الحق علیہ والصواب

بود عثمان شرمگیں چشم نبی

تیغ زن دست وجواد  او علی

نیست گردست نبی شیر خدا

چوں ید الله نام آمد مر او را

دست احمد عین دست ذوالجلال

آمد اندر بیعت و اندر قتال

سنگریزہ می زندہ دست جناب

ما رمیت از رمیت آید خطاب

وصف اہل بیت آمد اے رشید

فوق ایدیھم ید الله المجید

شرح ایں معنی بروں از آگہی ست

پانہا دن اندریں راہ بیر ہی ست

تا ابد گر شرح ایں معضل کنم

جز تحیر ہیچ نبود حاصلم

ربنا سبحنک لیس لنا

علم شئ غیر ما علمتنا

گفتہ گفتہ چوں سخن ایں جا رسید

خامہ گوہر فشاں داماں بچید

ملہم غیبی سروش راز داں

دامنم بگرفت کای آتش زباں

در خور مہمت نبا شد ایں سخن

بس کن و بیہودہ وش خامی مکن

اصفیا ہم اندریں جا خامشند

از می کلت لسانہ بیہبشند

راز ہا بر قلب شاں مستور نیست

لیک افشا کردنش دستور نیست

ہر کجا گنجے و دیعت داشتند

قفل بر ور بہر حفظش بستہ اند

در دل شاں گنج اسرار اے اخو

بر لب شاں قفل امر انصتوا

روز آخر گشت وباقی ایں کلام

ختم کن انی لہ طرف التمام

نغز گفت آں مولوی مستند

راز مارا روز کے گنجا بود

الغرض شد مثل آں عالی جناب

سایہ ساں معدوم پیش آفتاب

متفق بروئے ہمہ اسلامیاں

سنیاں و بدعیاں مستہاں

ممتنع بالغیر داند دیک فریق

ممتنع بالذات دیگر اے  رفیق

وا دریغا کردہ ایں قوم عنید

خرق اجماعے بدیں قول جدید

الله الله اے جہولان غبی

تابکے بیدینی وفتنہ گری

مصطفی و ایں چنیں سوء الادب

ایں قدر ایمن شدید از اخذ رب

سابع سبعہ مگوئید از عناد

انتھوا خیر لکم یوم التناد

روز محشر چوں خطاب آید ز عرش

اے نطیقاں فلک سکاں قرش

ہیث می بینید در ارض و سما

مثل و شبہ بندہ ما مصطفی

یک زباں گویند نے نے اے کریم

کس عدیلش نیست بالله العظیم

آں چناں کا ندر ازل زار واح ما

از  الستے خواست بے پایاں بلیٰ

لا جرم آں روز زیں قول خسیم

توبہ ہا ظاہر کنند از ترس و بیم

معترف آیند بر جرم و خطا

معذرت آرند پیش کبریا

کاے خدا از فضل او غافل بدیم

شمس پیش چشم ما جاہل بدیم

ربنا انا ظلمنا رحم کن

جاہلانہ گفتہ و بودیم ایں سخن

پرد ہا بر چشم ما افتادہ بود

رحم کن بر جاہلاں رحم اے ودود

نفس ما انداخلت مارا در بلا

وائے بر ماؤ بنا دانئ ما

عذر ہا در حشر باشد نا پذیر

قاریاں بر خواں الم یات النذیر

سخت روزے باشد  آں روز الاماں

باختہ ہوش و حواس قدسیاں

واحد قہار باشد در غضب

یجعل الولدان شینا فی الثعب

زہر ہا در باختہ افلاکیاں

رنگ از چہرہ پریدہ خاکیاں

دو گروہ باشند مسعود و لئیم

کل فرق کان  کا الطود العظیم

رب سلم التجائے انبیائ

شور نفسی بر زبان اولیائ

بر لب آمد نام آں روز سیاہ

موی برتن خاستم یا رب پناہ

اعتراف جرم و توبہ اے اریب

در چنیں روز سیہ ناید عجیب

کیں جہولاں راز طعن و دور باد

ہم بدنیا لیک در موزہ فتاد

شان بیک جائے زمان گیر و دار

ہمچو پائے سوختہ نامد قرار

تاج مثلیت گہے بر سر نہند

گاہ خطاب خاتمیت می دہند

گاہ بالذات ست آں ختم اے ہمام

گاہ بالعرض آمد و تخییل خام

نونیا زان کتاب اضطراب

ایں چنیں کردند صد با انقلاب

اندریں فن ہر کہ او ستادی بود

کے بچندیں قلبہا قانع شود

میر سد ازوے نہر فرض بنے

شقہ معزولی از پیغمبرے

کہ قناعت کن گذشتہ از طمع

بر ہدایت حسب عز من قنع

از نبوت و زنزول جبرئیل

قصہ ما بودست ارشاد السبیل

معنی شمع است برگ نسترن

موج عمان شرح نسرین و سمن

آہوئے چین است و مقصود از سما

مرحبا تاویل اطہر مرحبا

الغرض سیماب وش در اضطراب

صد تپیدن کردہ ایں قوم عجاب

چند در کوئے چبل بشتافتند

لیک راہ مخلصی کم یا فتند

من فدائے علم آں یکتا شوم

حبذا دانابے راز مکتتم

حبذا سرو عیاں دانائے من

حبذا رب من و مولائے من

کرد ایمائے بریں فتنہ گری

قرنہا پیش از وجودش در نبی

احمد ابنگر کہ ایناں چوں زوند

بہر تو امثال از کفر نژند

او فتادند ازضلالت درچہے

پے نبردند از عمی سوئے رہے

تابکے گوئی دلا از این و آں

بر دعا کن اختتام ایں بیاں

نالہ کن بہر دفع ایں فساد

از تہ دل دونہ خرط القتاد

اے خدا اے مہرباں مولائے من

اے انیس خلوت شبہائے من

اے کریم و کار شار بے نیاز

دائم الاحساں شہ بندہ نواز

اے بیادت نالہ مرغ سحر

اے کہ ذکرت مرہم زخم جگر

اے کہ نامت راحت جان و دلم

اے کہ فضل تو کفیل مشکلم

بردہ عالم بندہ اکرام تو

صد چو جان من فدائے نام تو

ما خطا آریم تو بخشش کنی

نعرہ انی غفور میزنی

الله الله زیں طرف جرم و خطا

الله الله زاں طرف رحم و عطا

زہر ما خواہیم و تو شکر دہی

خیر را دا نیم شر از گمرہی

تو فرستادی بما روشن کتاب

میکنی باما باحکامت خطاب

از طفیل آں صراط مستقیم

توتے اسلام رادہ اے کریم

بہر اسلامے ہزاراں فتنہا

یک مہ و صد داغ فریاد اے خدا

بہر مرداں رہبت اے بے نیاز

مرد ماں در خواب ایشاں در نماز

اے خدا بہر جناب مصطفی

چار یار پاک و آل باصفا

بہر آب گریہ تر دامناں

بہر شور خندہ طاعت کناں

بہر اشک گرم دوراں از نگار

بہر آں سرد مہجوراں زیار

بہر جیب چاک عشق نامراد

بہر خون پاک مرد ان جہاد

پر کن از مقصد تہی دامان ما

از تو پذر فتن زما کردن دعا

ہیچ می آید زدست عاجزاں

جز دعائے نیم شب اے مستعان

بلکہ کار تست اجابت اے صمد

ویں دعا ہم محض توفیقت بود

ماکہ بودیم و دعائے ماچہ بود

فضل تو دل داد اے رب ودود

ذرہ بر روئے خاک افتادہ بود

آفتابے آمد و روشن نمود

تکیہ بر رب کرد عبد مستہان

اوست بس مارا ملا ذو مستعان

کیست مولائی بہ از ر ب جلیل

حسبنا الله ربنا نعم الوکیل

چوں بدیں پایہ رساندم  مثنوی

بہ تمامش بر کلام مولوی

تاختامہ مسک گویند  اہل دیں

زانکہ مشک است آں کلام مستبین

چوں فتاد از روزن دل آٰفتاب

ختم شد والله اعلم بالصواب



رباعیات نعتیہ

پیشہ مرا شاعری نہ دعویٰ مجھ کو

ہاں شرع کا البتہ ہے جنبہ مجھ کو

مولیٰ کی ثنا میں حکم مولیٰ کا خلاف

لوزینہ میں سیر تو نہ بھایا مجھ کو



ہوں اپنے کلام سے نہایت محظوظ

بیجا سے المنة لله محفوظ

قرآن سے میں نے نعت گوئی سیکھی

یعنی رہے احکام شریعت ملحوظ



محصور جہاں دانی و عالی میں ہے

کیا شبہ رضا کی بیمثالی میں ہے

ہر شخص کو اک وصف میں ہوتا ہے کمال

بندے کو کمال بے کمالی میں ہے



کس منہ سے کہوں رشک عنادل ہوں میں

شاعر ہوں فصیح بے مماثل ہوں میں

حقا کوئی صنعت نہیں آئی مجھ کو

ہاں یہ ہے کہ نقصان میں کامل ہوں میں

تو شہ میں غم واشک کا ساماں بس ہے

افغان دل زار حدی خواں بس ہے

رہبر کی رہ نعت میں گر حاجت ہو

نقش قدم حضرت حساں بس ہے



ہر جاہے بلندی فلک کا مذکور

شاید ابھی دیکھے نہیں طیبہ کے قصور

انسان کو انصاف کا بھی پاس رہے

گو دور کے ڈھول ہیں سہانے مشہور



کس درجہ ہے روشن تن محبوب الہ

جامہ سے عیاں رنگ بدن ہے والله

کپڑے یہ نہیں میلے ہیں اس گل کے رضا

فریاد کو آئی ہے سیاہی گناہ



ہے جلوہ گہ نور الٰہی وہ رو

قوسین کی مانند ہیں دونوں ابرو

آنکھیں یہ نہیں سبزہ مژگاں کے قریب

چرتے ہیں فضائے لا مکاں میں آہو



معدوم نہ تھا سایہ شاہ ثقلین

اس نور کی جلوہ گہ تھی ذاتی حسنین

تمثیل نے اس سایہ کے دو حصے کیئے

آدھے سے حسن بنے ہیں آدھے سے حسین



دنیا میں ہر آفت سے بچانا مولیٰ

عقبیٰ میں نہ کچھ رنج دکھانا مولیٰ

بیٹھوں جو در پاک پیمبر کے حضور

ایمان پہ اس وقت اٹھانا مولیٰ

خالق کے کمال ہیں تجدد سے بری

مخلوق نے محدود طبیعت پائی

بالجملہ وجود میں ہے اک ذات رسول

جس کی ہے ہمیشہ روز افزوں خوبی



ہوں کردو تو گردون کی بناگر جائے

ابرو جو کھچے تیغ قضا گر جائے

اے صاحب قوسین بس اب رد نہ کرے

سہمے ہووں سے تیر بلا پھر جائے



نقصان نہ دے گا تجھے عصیاں میرا

غفران میں کچھ خرچ نہ ہوگا تیرا

جس سے تجھے نقصان نہیں کردے معاف

جس میں ترا کچھ خرچ نہیں دے مولیٰ



قطعہ

نہ مرا نوش زتحسین نہ مرا نیش زطعن

نہ مرا گوش بمدحی نہ مرا ہوش ذمے

منم و کنج خمولی کہ نگنجد دروے

جزمن و چند کتابے و دوات و قلمے

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.